Πόσο πολύ έχω αλλάξει: αντανακλώντας το παρελθόν

Πόσο πολύ έχω αλλάξει: αντανακλώντας το παρελθόν

Είναι πολύ παράξενο το συναίσθημα που νιώθεις όταν κοιτάς πίσω και βλέπεις πόσο πολύ έχεις αλλάξει…

Ευτυχώς για μένα… έχω αποθανατίσει κάθε λεπτό της μέρας μου με φωτογραφίες και σχετικά βίντεο και έτσι δεν είναι πολύ δύσκολο να δω ακριβώς πόσο πολύ έχω αλλάξει!Πόσο πολύ έχω αλλάξει: αντανακλώντας το παρελθόν

Στο νου μου έρχεται εκείνο το ταξίδι που είχα κάνει στην Ελβετία για πρώτη φορά με τον τότε φίλο μου (πλέον πρώην).

Κατά τη διάρκεια αυτής της σχέσης και των υπολοίπων που πέρασαν, ήμουν εκείνο το κορίτσι που χρειαζόταν κάποιον. Χρειαζόμουν την υποστήριξη, την ικανοποίηση και την αγάπη από ένα άλλο πρόσωπο για να αγαπήσω τον εαυτό μου.

Πόσο πολύ έχουν αλλάξει τα πράγματα….

Όταν εκείνη η σχέση χάλασε, έκανα στη ζωή μου μια σοβαρή ενδοσκόπηση. Για μήνες έμεινα μόνη μου και πέρασα όλο τον ελεύθερο χρόνο μου στο σπίτι με την οικογένεια και τους φίλους μου ή στο χώρο εργασίας με την οικογένειά μου και πάλι αφού αφεντικό ήταν ο πατέρας μου για αρκετά χρόνια.

Μετά από τόσο καιρό που είχα γύρω μου τους ανθρώπους που με αγάπησαν πραγματικά, θα μπορούσε να πει κανείς πως ένιωθα πραγματικά αγαπητή… Να σημειώσω σε αυτό το σημείο πως είμαι πολύ κοντά με τα μέλη της οικογένειάς μου και πιστεύω ακράδαντα πως η οικογένεια έρχεται πάνω απ’όλα.

Αλλά ήρθε ξαφνικά εκείνη η στιγμή που άρχισα να νιώθω την ανάγκη για κάτι άλλο… Δεν ένιωθα την ανάγκη να βρω κάποιον άλλο σημαντικό… δεν ένιωθα ότι «χρειαζόμουν» την οικογένειά μου… Για πρώτη φορά στη ζωή μου ήθελα να σταθώ στα πόδια μου, να μην στηρίζομαι σε κανέναν άλλο παρά μόνο στον εαυτό μου… και αναρωτιέμαι «μήπως αυτό ήθελα πάντα;»

Έτσι είμαι εδώ… κοντά στο τέλος του 2016, έχοντας κάνει τη δική μου διαδρομή… απολαμβάνοντας κάθε στιγμή των σόλο ταξιδιών μου σε όλο το κόσμο.

Εσύ που διαβάζεις αυτό το άρθρο… μην με παρεξηγείς… αγαπώ την οικογένειά μου και τους φίλους μου περισσότερο απ’οτιδήποτε άλλο έχει να προσφέρει αυτός ο κόσμος… αν τους ρωτήσεις θα σου πουν και οι ίδιοι πόσο τους αγαπώ και πόσο τους φροντίζω…

Αλλά χρειαζόμουν κάτι άλλο…

Χρειαζόμουν να μάθω να αγαπώ πρώτα τον εαυτό μου… χρειαζόμουν μια στιγμή θάρρους. Έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου…και θα το νιώσεις και εσύ όταν έρθει εκείνη η στιγμή… Μπορώ πλέον να φροντίσω τον εαυτό μου χωρίς τη βοήθεια κάποιου άλλου.

Αλλά θα ταξιδεύω πάντα μόνη μου;

Όχι … και φυσικά όχι…! Μέχρι την μέρα που θα συναντήσω τον Κύριο Σωστό, είμαι στην ευχάριστη θέση να περιμένω με την σκέψη ότι δεν θα καταλήξω με τον Κύριο Λάθος. Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να πω πως αν υπάρχουν εργένηδες που ενδιαφέρονται ας σχηματίσουν μια ομαλή ουρά 😛 … Ξέρω πολύ καλά τι θέλω και τι δεν θέλω… και να σου πω και το πιο σημαντικό; Ξέρω πολύ καλά ποια είμαι τώρα… 

Love Hra xxx

© 2016, Female Traveler. Female Traveler – All rights reserved.

Related Post

error: